بقعه و قدمگاه شاه قطب الدین :
امامزاده شاه قطب الدین (شاهزاده عبدالله) همانگونه که درشجره نامه اش اشاره شده فرزند امام موسی کاظم (ع) و برادر تنی امام رضا (ع ) می باشد.

این آرامگاه مربوط به دوره تیموریان است و در مسجدسلیمان، بین منطقه اندیکا و شیمبار واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۸ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این امامزاده معجزات بسیاری دارد که یکی از معجزات مهم و نادر آن سنگ های باران زا(باران رحمت) میباشد.
طریقه بارش باران رحمت الهی بدین صورت است که : در زمان نیاز به باران قوچ و یا گاو را روی این سنگها سر بریده و می کشند تا این سنگها از خون این قربانی ها خونی شوند.
این سنگها که دارای معجزه هستند 3عدد میباشند.اولی معجزه باران دومی معجزه باد و سومی معجزه طوفان را دارد.
روش کار چنین است که هنگامیکه خشکسالی در آن منطقه بسیار شده و باران به ندرت می بارد یکی از این سنگها را (توسط شخصی پاک و از بزرگان طایفه) افراشته میگذارند و بعد از چند ساعت به معجزه خداوند باران میبارد و باران تا چند شبانه روز نازل شده و آن منطقه را سیراب میکند.
این قضیه چندین مرحله حتی ماه مرداد هم آزمایش گردیده است و باران باریده است.
| [ واژه ها و کلمات کليدي ] :
شاهزاده عبدالله،
شاه قطب الدین،
سنگ معجزه باران وبادوطوفان